# А. Мицкевич. Бахчисарай

Александр Владимирович Флоря

Дворец Гирея пуст. Средь пышных анфилад,

где власти был чертог и страстного угара

и где визири лбом о пол стучали яро,

то скачет саранча, то аспиды скользят.


Здесь повителью зал как будто с бою взят:

витражное окно не вынесло удара,

и, словно для очей иного Валтасара,

Природою самой начертано: "Распад".


И лишь гаремного фонтана изваянье

без изменения оставлено одно.

И продолжает ключ, струящийся в фонтане,

печально источать жемчужных слез зерно.

Где страсти, роскошь, власть, земель завоеванье?

Всё в мир небытия водой унесено.


Adam Bernard Mickiewicz. Bakczysaraj


Jeszcze wielka, już pusta Girajów dziedzina!

Zmiatane czołem baszów ganki i przedsienia,

Sofy, trony potęgi, miłości schronienia,

Przeskakuje szarańcza, obwija gadzina.


Skróś okien różnofarbnych powoju roślina,

Wdzierając się na głuche ściany i sklepienia,

Zajmuje dzieło ludzi w imię przyrodzenia

I pisze Baltazara głoskami "Ruina".


W środku sali wycięte z marmuru naczynie;

To fontanna haremu: dotąd stoi cało,

I perłowe łzy sącząc, woła przez pustynie:


Gdzież jesteś, o miłości, potęgo i chwało?

Wy macie trwać na wieki, źródło szybko płynie;

O! hańbo, wyście przeszły, a źródło zostało...